USD wygrało nie dlatego, że Pixar tak kazał, tylko dlatego, że reszta branży dobrowolnie dołączyła do wspólnego standardu — jak wygląda pipeline studia, które nie napisało USD, ale w pełni na nim stoi.
Części 1 i 2 tej serii pokazały ten sam wzorzec dwukrotnie: wewnętrzne narzędzie jednego studia (OpenEXR w ILM, USD w Pixarze) zostaje udostępnione całej branży jako otwarty standard. Ta ostatnia część pokazuje drugą, równie ważną połowę tej historii — co się dzieje, kiedy reszta branży faktycznie z tego udostępnienia korzysta.
Wypuszczenie narzędzia jako otwartego źródła nie gwarantuje jeszcze, że ktokolwiek go użyje. Animal Logic, australijskie studio odpowiedzialne za produkcje takie jak seria filmów o LEGO, było jednym z pierwszych dużych studiów spoza Pixara, które publicznie i na dużą skalę zbudowało swój pipeline wokół USD — nie dlatego, że musiało, tylko dlatego, że format faktycznie rozwiązywał ich własny problem składania złożonych scen z wielu assetów (Rozdział 11) lepiej niż cokolwiek innego dostępnego na rynku. To właśnie ten rodzaj niezależnej, dobrowolnej adopcji odróżnia prawdziwy standard branżowy od narzędzia, które pozostaje ciekawostką używaną wyłącznie przez twórcę.
Dowodem, jak daleko zaszła ta adopcja, jest Alliance for OpenUSD (AOUSD) — konsorcjum założone m.in. przez Pixara, Apple, Adobe, Nvidię i Autodesk, dziś wspólnie kierujące dalszym rozwojem standardu. Firmy w tym gronie konkurują ze sobą na wielu innych polach, a mimo to zgodziły się rozwijać USD wspólnie, jako współdzieloną infrastrukturę — dokładnie dlatego, że żadna z nich osobno nie miała interesu w budowaniu własnego, konkurencyjnego formatu od zera, skoro dobry już istniał. Zarządzanie standardem przestało być decyzją jednej firmy i stało się procesem wielostronnym, co samo w sobie jest miarą sukcesu narzędzia, które zaczęło jako wewnętrzny projekt jednego studia animowanego.
Zestawione razem, te pięć części tej serii pokazuje jeden, powtarzający się kształt: studio napotyka problem, na który rynek nie ma jeszcze gotowej odpowiedzi (ILM i format obrazu, Pixar i kompozycja sceny, Weta i skala symulacji), buduje własne rozwiązanie z czystej konieczności, a czasem — nie zawsze — to rozwiązanie okazuje się na tyle uniwersalne, że reszta branży dobrowolnie je przejmuje. Studia usługowe z części 4 nie budują tych fundamentów od zera — stoją na tym, co OpenEXR, USD i im podobne narzędzia już rozwiązały, i mogą skupić swój własny wysiłek na problemach specyficznych dla swojej skali: wielu show'ów, wielu klientów, wielu kontynentów naraz.