WYKŁAD · Studia w praktyceCZĘŚĆ · 4 z 5SIEDZIB · wiele krajów naraz
Wykład: Studia w praktyce — część 4 z 5

Studia w praktyce, część 4: Framestore, MPC, DNEG — pipeline wielu show'ów naraz

Duże studio rzadko robi jeden film na raz — jak jeden dział pipeline'u obsługuje dziesięć produkcji i cztery kontynenty jednocześnie, bez dziesięciu różnych systemów.

TL;DR

Poprzednie części tej serii pokazały studia zorganizowane wokół jednej linii produkcyjnej — własnych filmów. Framestore, MPC i DNEG reprezentują inny model biznesowy: studia usługowe, pracujące na zlecenie dla wielu różnych klientów naraz, każdego z inną franczyzą, innym reżyserem i często innymi, sprzecznymi wymaganiami technicznymi dostawy.

Etap: Ten sam problem, przemysłowa skala

Nie dwa show'y, kilkanaście naraz

Rozdział 17 opisał problem dwóch produkcji o sprzecznych wymaganiach wersji narzędzi, dzielących tę samą pulę maszyn. W studiu usługowym tej wielkości ta sama sytuacja powtarza się nie dwa, a kilkanaście razy naraz — każda z kilkunastu równolegle prowadzonych produkcji ma własny, przypięty tagiem zestaw wersji narzędzi (Rozdział 9), własny config kolorów (Rozdział 12), często własne, specyficzne dla klienta wymagania dotyczące formatu dostawy. Menedżer środowiska z Rozdziału 17 musi rozwiązywać nie jeden, a kilkanaście niezależnych kontekstów jednocześnie, na tej samej, współdzielonej infrastrukturze.

Etap: Wiele biur, jeden pipeline

Storage i uprawnienia rozciągnięte na kontynenty

Studia tej wielkości działają zwykle z biur w kilku krajach naraz — dokładnie ten sam artysta pracujący nad tym samym shotem bywa fizycznie w Londynie, Montrealu czy Bombaju, w zależności od tego, gdzie dane studio ma zespół danego działu. To rozciąga architekturę storage'u z Rozdziału 20 poza jeden budynek — dane muszą być dostępne (albo zsynchronizowane) między biurami połączonymi łączami o zupełnie innej charakterystyce niż sieć lokalna jednego data center, co czyni pytania o cache lokalny i tiering z Rozdziału 20 jeszcze bardziej krytycznymi niż w studiu jednolokalizacyjnym.

Etap: Separacja jako twardy wymóg

Dwóch klientów, zero współdzielenia

Uprawnienia opisane w Dodatku H nabierają tu dodatkowego znaczenia: dwie duże produkcje filmowe obsługiwane przez to samo studio usługowe bywają bezpośrednimi konkurentami rynkowymi, więc separacja danych między nimi nie jest kwestią porządku, tylko kontraktowego wymogu bezpieczeństwa. Artysta pracujący nad jedną produkcją zwykle fizycznie nie ma dostępu do danych drugiej, nawet jeśli obie renderują się tej samej nocy na tej samej farmie — infrastruktura współdzielona na poziomie sprzętu musi pozostać w pełni odseparowana na poziomie danych i uprawnień.

Część 1: ILMCzęść 2: PixarCzęść 3: WetaCzęść 4: Framestore/MPC/DNEGCzęść 5: Animal Logic