Kąty trzech zmierzchów, stożek cienia, wysokość Pasa Wenus, pasmo Chappuis i tabela dla polskich miast.
Progi zmierzchów są zdefiniowane przez kąt Słońca pod horyzontem i są konwencją międzynarodową:
Długość zmierzchu zależy od kąta, pod jakim tor Słońca przecina horyzont. Ten kąt wynosi w przybliżeniu 90° minus szerokość geograficzna, skorygowane o deklinację Słońca.
Białe noce: gdy Słońce nie schodzi poniżej −18°, noc astronomiczna nie występuje. Dzieje się to na szerokościach powyżej około 48,5° w okolicy przesilenia — czyli w całej Polsce, mniej więcej od końca maja do połowy lipca. W Gdańsku okres ten jest znacznie dłuższy niż w Zakopanem.
Cień Ziemi to przecięcie stożka cienia planety z atmosferą, widziane od środka. Jego górna krawędź pojawia się nad wschodnim horyzontem chwilę po zachodzie i podnosi się w tempie mniej więcej jednego stopnia na minutę — bo Ziemia obraca się o 15° na godzinę, a geometria daje w przybliżeniu ten sam rząd wielkości.
Wysokość kątową krawędzi cienia można oszacować: przy Słońcu na wysokości −h stopni krawędź cienia stoi mniej więcej na wysokości h stopni po przeciwnej stronie nieba. Stąd praktyczna reguła: cień Ziemi jest tak wysoko nad wschodnim horyzontem, jak głęboko Słońce jest pod zachodnim.
Pas Wenus leży bezpośrednio nad krawędzią cienia i ma zwykle 10–20 stopni grubości. Jego róż to zaczerwienione światło rozproszone wstecznie, mieszające się z resztką błękitu — dokładnie jak w Rozdziale 7.
Ozon ma w ultrafiolecie i w świetle widzialnym trzy pasma pochłaniania. Dwa z nich, Hartleya (od około 200 do 310 nm, bardzo silne) i Hugginsa (do około 350 nm, słabnące), leżą w ultrafiolecie i odpowiadają za tarczę chroniącą biosferę. Trzecie, pasmo Chappuis, leży w zakresie widzialnym — od około 450 do 750 nm, z maksimum w okolicy 600 nm, czyli w pomarańczu.
Każde pasmo to inny rezonans: inne tempo, w którym elektrony ozonu dają się rozkołysać aż do pochłonięcia fali (Rozdział 3). Hartley i Huggins to dwa końce jednego, bardzo silnego przeskoku elektronów; Chappuis to inny przeskok, tysiące razy słabszy — dlatego ultrafiolet ozon zatrzymuje prawie całkowicie, a z pomarańczu zabiera w dzień ledwie kilka procent. Do tego, jak każda zgięta cząsteczka, ozon ma pasmo drgań w podczerwieni, przy 9,6 µm. Całe jego widmo, obok pasm tlenu, pary wodnej i dwutlenku węgla, jest na mapie pasm w Dodatku C.
Pochłanianie jest słabe: przy typowej zawartości ozonu w pionie tłumi ono światło o kilka procent. Ale gdy Słońce jest pod horyzontem, światło docierające do nas przebywa przez warstwę ozonową drogę kilkudziesięciokrotnie dłuższą — i wtedy kilka procent zamienia się w wyraźne usunięcie ciepłych barw.