AiStandardSurface → PxrSurface

The mental modelModel mentalny

Both shaders are "one node does everything" surface shaders — you're not switching to a node-graph-per-material workflow. PxrSurface is built the same way AiStandardSurface is: a stack of light-response layers (diffuse, specular, a coat, subsurface, and so on) that all live inside one shader and blend together. The stack is just organized and named a little differently.

Oba shadery to shadery powierzchni typu „jeden węzeł robi wszystko" — nie przechodzisz na workflow z grafem węzłów na materiał. PxrSurface jest zbudowany tak samo jak AiStandardSurface: stos reagujących na światło warstw (diffuse, specular, powłoka, subsurface i tak dalej), które wszystkie żyją wewnątrz jednego shadera i mieszają się razem. Stos jest po prostu inaczej zorganizowany i nazwany.

Broadly the same jobs, different names for most of them. The one layer that genuinely works differently — not just a rename — is Specular, because that's where "metalness" lives in Arnold and doesn't exist as a single slider in PxrSurface. More on that below.

Ogólnie te same zadania, dla większości po prostu inne nazwy. Jedyna warstwa, która naprawdę działa inaczej — nie tylko ma inną nazwę — to Specular, bo właśnie tam w Arnoldzie mieszka „metaliczność" (Metalness) i nie istnieje jako pojedynczy suwak w PxrSurface. Więcej o tym niżej.

PxrSurface also has one lobe with no Arnold counterpart at all: Rough Specular, a complete second specular layer with its own colors, roughness and bump. Nothing in AiStandardSurface maps onto it, so it stays switched off unless you deliberately reach for it.

PxrSurface ma też jeden płat, który nie ma żadnego odpowiednika w Arnoldzie: Rough Specular, kompletną drugą warstwę specular z własnymi kolorami, roughness i bumpem. Nic w AiStandardSurface się na nią nie mapuje, więc zostaje wyłączona, o ile świadomie po nią nie sięgniesz.

Quick reference tableTabela szybkiego odniesienia

Look up a single control here, then jump to its section below for the full explanation. Where a name in brackets appears, that's the internal parameter name — useful when you're searching a node editor rather than reading a UI label.

Znajdź tu pojedynczą kontrolkę, a potem przejdź do jej sekcji niżej po pełne wyjaśnienie. Tam, gdzie pojawia się nazwa w nawiasie, to wewnętrzna nazwa parametru — przydatna, gdy szukasz w edytorze węzłów, a nie czytasz etykiety w interfejsie.

Layer 1Warstwa 1

Diffuse / Base

This is the matte, non-shiny part of the material — the color you'd see under totally flat, shadowless lighting. In Arnold it's called Base; in PxrSurface it's called Diffuse. Same job, new label.

To matowa, nie-błyszcząca część materiału — kolor, jaki widziałbyś pod całkowicie płaskim, pozbawionym cieni światłem. W Arnoldzie nazywa się Base; w PxrSurface — Diffuse. Ta sama praca, nowa etykieta.

Diffuse Color / Gain

Base Color → Diffuse Color, and Base Weight → Diffuse Gain. These map one-to-one — texture your Diffuse Color exactly the way you'd texture Base Color.

Base Color → Diffuse Color (kolor rozproszenia), a Base Weight → Diffuse Gain (wzmocnienie rozproszenia). Mapują się jeden do jednego — teksturuj Diffuse Color dokładnie tak, jak teksturowałbyś Base Color.

Diffuse Roughness

Both shaders have a Diffuse Roughness control that exists for one reason: perfectly smooth diffuse math (called "Lambertian") makes every matte surface look faintly like painted plastic. Raising Diffuse Roughness breaks that up.

Oba shadery mają kontrolkę Diffuse Roughness (chropowatość rozproszenia), która istnieje z jednego powodu: idealnie gładka matematyka diffuse (nazywana „Lambertian") sprawia, że każda matowa powierzchnia wygląda odrobinę jak pomalowany plastik. Podniesienie Diffuse Roughness to rozbija.

Layer 2 — the big oneWarstwa 2 — ta duża

Specular & "metalness"Specular i „metaliczność"

This is where the two shaders genuinely diverge, so it's worth slowing down here. Specular is the shiny, mirror-like reflection on top of the diffuse color — think of the diffuse layer as the "paint" and specular as the "varnish" sitting on top of it.

To miejsce, w którym oba shadery naprawdę się rozjeżdżają, więc warto tu zwolnić. Specular to błyszczące, lustrzane odbicie na wierzchu koloru diffuse — pomyśl o warstwie diffuse jako o „farbie", a o specular jako o „lakierze" leżącym na niej.

Specular Roughness

Works the same way in both shaders: it controls how blurry the reflection is.

Działa tak samo w obu shaderach: kontroluje, jak rozmyte jest odbicie.

Why there's no "Metalness" sliderDlaczego nie ma suwaka „Metalness"

In AiStandardSurface, flipping Metalness toward 1 does two things at once: it tints the specular reflection using Base Color, and it fades out the diffuse layer, since real metals don't have a diffuse component — all the light bounces off the surface, none of it scatters underneath.

W AiStandardSurface przesunięcie Metalness (metaliczności) w stronę 1 robi dwie rzeczy naraz: barwi odbicie specular kolorem Base Color i wygasza warstwę diffuse, bo prawdziwe metale nie mają komponentu diffuse — całe światło odbija się od powierzchni, nic się nie rozprasza pod spodem.

PxrSurface doesn't bundle that behavior into one slider. Instead, you get direct control over the two colors that make up a Fresnel reflection:

PxrSurface nie łączy tego zachowania w jednym suwaku. Zamiast tego dostajesz bezpośrednią kontrolę nad dwoma kolorami, z których składa się odbicie Fresnela:

• Specular Face Color — the reflection color when you're looking straight at the surface.
• Specular Edge Color — the reflection color at a grazing, glancing angle.

• Specular Face Color — kolor odbicia, gdy patrzysz prosto na powierzchnię.
• Specular Edge Color — kolor odbicia pod kątem ślizgowym.

Non-metals (skin, plastic, wood) reflect a dim, colorless highlight head-on and a brighter, colorless highlight at grazing angles — so Face Color stays low and neutral, and Edge Color stays near white. Metals (gold, copper, chrome) reflect a tinted highlight even head-on — so for a metal, you push both Face Color and Edge Color toward the metal's actual color (e.g. warm yellow-gold for gold), and you manually turn Diffuse Gain down toward 0, since a metal shouldn't have a visible diffuse layer underneath.

Niemetale (skóra, plastik, drewno) odbijają słaby, bezbarwny rozbłysk wprost i jaśniejszy, bezbarwny rozbłysk pod kątem ślizgowym — więc Face Color zostaje niski i neutralny, a Edge Color blisko bieli. Metale (złoto, miedź, chrom) odbijają zabarwiony rozbłysk nawet wprost — więc dla metalu przesuwasz zarówno Face Color, jak i Edge Color w stronę rzeczywistego koloru metalu (np. ciepły żółto-złoty dla złota) i ręcznie zbijasz Diffuse Gain w stronę 0, bo metal nie powinien mieć widocznej warstwy diffuse pod spodem.

Fresnel Mode: Artistic vs. PhysicalFresnel Mode: Artistic kontra Physical

PxrSurface gives you a choice for how the specular color blends between Face and Edge:

PxrSurface daje wybór, jak kolor specular przechodzi między Face i Edge:

• Artistic mode — you paint Face Color and Edge Color directly, with a Fresnel Exponent to control how quickly the surface transitions between them. This is the closest feeling to how you already think in Arnold: pick colors by eye, adjust until it reads right.
• Physical mode — instead of hand-picking colors, you drive the reflection from real-world Specular IOR (index of refraction) and, for metals, an Extinction Coefficient. This is more physically accurate but less immediately intuitive — you're dialling in numbers from real material data rather than eyeballing a color.

• Artistic mode — malujesz Face Color i Edge Color bezpośrednio, z Fresnel Exponent kontrolującym, jak szybko powierzchnia przechodzi między nimi. To najbliższe temu, jak już myślisz w Arnoldzie: dobierasz kolory na oko, poprawiasz, aż wygląda dobrze.
• Physical mode — zamiast ręcznie dobierać kolory, sterujesz odbiciem realnym Specular IOR (współczynnikiem załamania) i, dla metali, Extinction Coefficient (współczynnikiem ekstynkcji). To dokładniejsze fizycznie, ale mniej intuicyjne od razu — wpisujesz liczby z rzeczywistych danych materiału, zamiast dobierać kolor na oko.

For most lookdev work, Artistic mode is the easier starting point if you're used to picking colors by eye in Arnold — and it's what PxrSurface already defaults to. Worth knowing, though: Pixar's own automatic converter goes the other way and outputs Physical mode, because it can compute exact IOR and extinction numbers from Arnold's values. You can't do that by eye, which is why Artistic remains the better manual choice.

Do większości pracy lookdev Artistic mode jest łatwiejszym punktem startowym, jeśli jesteś przyzwyczajony do dobierania kolorów na oko w Arnoldzie — i to na nim domyślnie stoi PxrSurface. Warto jednak wiedzieć: automatyczny konwerter Pixara idzie w drugą stronę i wypisuje Physical mode, bo potrafi wyliczyć dokładne liczby IOR i ekstynkcji z wartości Arnolda. Ty nie zrobisz tego na oko, dlatego Artistic zostaje lepszym wyborem przy ręcznej pracy.

It helps to see that the two modes aren't describing different things. Every Fresnel reflection is one curve: how much light bounces off as you swing from looking straight at the surface round to looking along it. Artistic mode lets you pin the two ends of that curve and bend it; Physical mode computes the whole curve from a refractive index. Drag the IOR below and watch the Physical curve move, then try to land the Artistic one on top of it.

Pomaga zobaczyć, że oba tryby nie opisują różnych rzeczy. Każde odbicie Fresnela to jedna krzywa: ile światła odbija się, gdy przechodzisz od patrzenia prosto na powierzchnię do patrzenia wzdłuż niej. Artistic mode pozwala przypiąć dwa końce tej krzywej i wygiąć ją; Physical mode liczy całą krzywą ze współczynnika załamania. Przeciągnij IOR poniżej i patrz, jak porusza się krzywa Physical, potem spróbuj nałożyć na nią krzywą Artistic.

Beckmann vs. GGX

This one is easy to miss and changes the look of every highlight in your material. Arnold always uses a GGX highlight. PxrSurface lets you choose, under Specular Model — and it defaults to Beckmann, not GGX.

To łatwo przeoczyć, a zmienia wygląd każdego rozbłysku w twoim materiale. Arnold zawsze używa rozbłysku GGX. PxrSurface pozwala wybrać, pod Specular Model — a domyślnie stoi na Beckmann, nie GGX.

The difference isn't the size of the highlight, it's the falloff at its edges. Beckmann is sharper and stops more abruptly; GGX keeps a faint "tail" of light glowing away from the centre. On a car body or a polished floor that tail is a large part of what the material reads as.

Różnica to nie wielkość rozbłysku, tylko zanik na jego krawędziach. Beckmann jest ostrzejszy i kończy się bardziej gwałtownie; GGX zachowuje słaby „ogon" światła świecący z dala od centrum. Na karoserii samochodu albo wypolerowanej podłodze ten ogon to duża część tego, jak materiał się czyta.

Anisotropy

Anisotropy stretches the highlight in one direction instead of leaving it circular — the control you reach for on brushed metal.

Anisotropy (anizotropia) rozciąga rozbłysk w jednym kierunku zamiast zostawiać go okrągłym — kontrolka, po którą sięgasz przy szczotkowanym metalu.

The value maps across directly — both shaders treat 0 as "circular, no anisotropy" — but the ranges differ. Arnold's Specular Anisotropy runs 0 to 1. PxrSurface's Anisotropy runs −1 to 1, where the negative half gives you the same range of ellipses rotated ninety degrees. So every Arnold value has a home in PxrSurface, but not the other way round.

Wartość mapuje się bezpośrednio — oba shadery traktują 0 jako „okrągłe, brak anizotropii" — ale zakresy się różnią. Arnoldowe Specular Anisotropy biegnie od 0 do 1. PxrSurface'owe Anisotropy biegnie od −1 do 1, gdzie ujemna połowa daje ten sam zakres elips obróconych o dziewięćdziesiąt stopni. Więc każda wartość z Arnolda ma dom w PxrSurface, ale nie na odwrót.

Rough Specular: a lobe Arnold doesn't haveRough Specular: płat, którego Arnold nie ma

PxrSurface carries a second, entirely independent specular layer called Rough Specular, with its own Face and Edge Color, roughness, Fresnel mode, anisotropy and bump. It exists so you can put a broad, soft sheen underneath a tight highlight — worn plastic, polished-then-scuffed metal, skin with both an oily and a dry reflection.

PxrSurface niesie drugą, całkowicie niezależną warstwę specular o nazwie Rough Specular, z własnym Face i Edge Color, roughness, trybem Fresnela, anizotropią i bumpem. Istnieje, byś mógł położyć szeroki, miękki połysk pod ciasnym rozbłyskiem — znoszony plastik, wypolerowany, a potem zarysowany metal, skóra z odbiciem zarówno tłustym, jak i suchym.

Nothing in AiStandardSurface maps onto it. When you're converting a material, leave its gains at zero; it's a tool for going beyond what the Arnold material could do, not part of the translation.

Nic w AiStandardSurface się na nią nie mapuje. Przy konwertowaniu materiału zostaw jej gainy na zero; to narzędzie do wyjścia poza to, co potrafił materiał z Arnolda, a nie część tłumaczenia.

Cross-cuttingPrzekrojowe

Who balances the layersKto balansuje warstwy

This is the single idea that explains most "my converted material looks wrong" moments, and it isn't a parameter at all — it's a difference in who does the bookkeeping.

To jedna idea, która wyjaśnia większość momentów „mój przekonwertowany materiał wygląda źle", i to wcale nie jest parametr — to różnica w tym, kto prowadzi księgowość.

A surface can only reflect the light that lands on it. If the specular layer takes 90% of it, the diffuse layer underneath can only have what's left. AiStandardSurface manages that budget for you. Push Metalness up and Arnold quietly fades the diffuse layer out. Turn on Transmission and it takes the diffuse layer down again. Add Coat and it darkens what sits beneath. You never see those adjustments; they happen inside the shader.

Powierzchnia może odbić tylko tyle światła, ile na nią spadło. Jeśli warstwa specular zabiera 90%, warstwa diffuse pod spodem może mieć tylko to, co zostało. AiStandardSurface zarządza tym budżetem za ciebie. Podnieś Metalness, a Arnold po cichu wygasza warstwę diffuse. Włącz Transmission, a znowu obniża diffuse. Dodaj Coat, a przyciemnia to, co jest pod spodem. Nigdy nie widzisz tych korekt; dzieją się wewnątrz shadera.

PxrSurface hands you the budget and trusts you with it. Its lobes are much more independent — turning the specular up does not turn the diffuse down. Nothing warns you when the layers together are reflecting more light than arrived.

PxrSurface daje ci budżet i ci ufa. Jego płaty są znacznie bardziej niezależne — podniesienie specular nie obniża diffuse. Nic cię nie ostrzeże, gdy warstwy razem odbijają więcej światła, niż przyszło.

In practice: every time you raise a gain, ask what should come down. Raising Subsurface Gain to 1 without lowering Diffuse Gain gives you a material lit twice. Raising Fuzz on a subsurface material does the same thing again.

W praktyce: za każdym razem, gdy podnosisz gain, zapytaj, co powinno zejść w dół. Podniesienie Subsurface Gain do 1 bez obniżenia Diffuse Gain daje materiał oświetlony dwa razy. Podniesienie Fuzz na materiale z subsurface robi to samo jeszcze raz.

Layer 3Warstwa 3

Clearcoat

Coat in Arnold becomes Clearcoat in PxrSurface. Both represent a thin, glassy top layer sitting over everything else — car paint lacquer, a screen protector, wet varnish on wood.

Coat w Arnoldzie staje się Clearcoat w PxrSurface. Oba reprezentują cienką, szklistą górną warstwę leżącą nad wszystkim innym — lakier samochodowy, folia ochronna ekranu, mokry werniks na drewnie.

Clearcoat gets its own Face Color, Edge Color, Roughness, and IOR, completely separate from the main Specular layer below it — so you can make the coat sharp and clear while the base metal flake underneath is rougher, exactly like the Coat layer in AiStandardSurface.

Clearcoat dostaje własny Face Color, Edge Color, Roughness i IOR, całkowicie osobny od głównej warstwy Specular pod nim — więc możesz zrobić powłokę ostrą i czystą, podczas gdy leżący pod nią bazowy płatek metalu jest bardziej chropowaty, dokładnie jak warstwa Coat w AiStandardSurface.

Layer 4Warstwa 4

Sheen → Fuzz

Arnold's Sheen becomes Fuzz in PxrSurface. Both exist for the same reason: cloth, dust, and fine fibers catch light at grazing angles in a soft, velvety way that the main specular layer doesn't capture well.

Sheen Arnolda staje się Fuzz w PxrSurface. Oba istnieją z tego samego powodu: tkanina, kurz i cienkie włókna łapią światło pod kątem ślizgowym w miękki, aksamitny sposób, którego główna warstwa specular dobrze nie uchwyci.

Sheen → Fuzz Gain and Sheen Color → Fuzz Color are direct swaps. The third control is where it stops being a rename: AiStandardSurface gives you Sheen Roughness, and PxrSurface gives you Fuzz Cone Angle — not a roughness at all, but an angle in degrees, defaulting to 8.

Sheen → Fuzz Gain i Sheen Color → Fuzz Color to bezpośrednie zamiany. Trzecia kontrolka to miejsce, gdzie przestaje to być zmianą nazwy: AiStandardSurface daje ci Sheen Roughness, a PxrSurface daje Fuzz Cone Angle — wcale nie roughness, tylko kąt w stopniach, domyślnie 8.

The angle describes how far off the surface the imaginary fibers lean. A narrow cone means fibers standing almost straight up and a tight rim of light; a wide cone means fibers lying over at all sorts of angles and a broad, hazy glow. It's the same intent as roughness, expressed as geometry rather than as a 0–1 slider.

Kąt opisuje, jak mocno wyimaginowane włókna odchylają się od powierzchni. Wąski stożek oznacza włókna stojące niemal prosto i ciasną obwódkę światła; szeroki stożek oznacza włókna leżące pod wszelkimi kątami i szeroką, zamgloną poświatę. To ta sama intencja co roughness, wyrażona geometrią zamiast suwakiem 0–1.

Layer 5Warstwa 5

Subsurface scatteringSubsurface scattering

Both shaders simulate light entering a surface, bouncing around inside it, and exiting somewhere nearby — the effect that makes skin, wax, marble, and milk look soft and slightly translucent instead of flat.

Oba shadery symulują światło wchodzące w powierzchnię, odbijające się wewnątrz i wychodzące gdzieś w pobliżu — efekt, dzięki któremu skóra, wosk, marmur i mleko wyglądają miękko i lekko półprzezroczyście zamiast płasko.

The two parameters that matter most do map across, but the names disguise it badly. Arnold's Subsurface Radius is a color and becomes Mean Free Path Color; Arnold's Subsurface Scale is a distance and becomes Mean Free Path Distance. Radius sounds like a distance and isn't; Scale sounds like a multiplier and is the distance. Both instincts are wrong, in opposite directions.

Dwa najważniejsze parametry mapują się bezpośrednio, ale nazwy dobrze to maskują. Subsurface Radius Arnolda to kolor i staje się Mean Free Path Color (kolor średniej drogi swobodnej); Subsurface Scale Arnolda to odległość i staje się Mean Free Path Distance (odległość średniej drogi swobodnej). Radius brzmi jak odległość i nią nie jest; Scale brzmi jak mnożnik i jest tą odległością. Oba instynkty są błędne, w przeciwnych kierunkach.

Subsurface is the layer that differs most between the two shaders — it is the only one measured in real distances rather than 0–1 weights, PxrSurface offers six scattering models against Arnold's three, and Single Scatter is a separate lobe here rather than part of the same computation.

Subsurface to warstwa, która różni się najbardziej między oboma shaderami — to jedyna mierzona rzeczywistymi odległościami zamiast wagami 0–1, PxrSurface oferuje sześć modeli rozpraszania wobec trzech Arnolda, a Single Scatter jest tu osobnym płatem zamiast częścią tych samych obliczeń.

Layer 6Warstwa 6

Emission → Glow

Arnold's Emission / Emission Color becomes PxrSurface's Glow — a straightforward rename. Both make a surface appear to give off its own light: screens, lava, lit signage, embers.

Emission / Emission Color Arnolda staje się Glow w PxrSurface — prosta zmiana nazwy. Oba sprawiają, że powierzchnia wygląda, jakby emitowała własne światło: ekrany, lawa, podświetlone szyldy, żarzące się węgle.

The split is the same on both sides: a gain that says how strong, and a color that says what color. Emission → Glow Gain, Emission Color → Glow Color. Values port over unchanged, and both default to off.

Podział jest taki sam po obu stronach: gain mówiący, jak mocno, i kolor mówiący, jaki kolor. Emission → Glow Gain, Emission Color → Glow Color. Wartości przenoszą się bez zmian i oba domyślnie są wyłączone.

Worth remembering for both shaders: this makes the surface look bright, but it doesn't efficiently light the rest of the scene the way an actual light source does. Treat it as a texture/look effect, not a lighting tool.

Warto pamiętać dla obu shaderów: to sprawia, że powierzchnia wygląda jasno, ale nie oświetla efektywnie reszty sceny tak, jak robi to prawdziwe źródło światła. Traktuj to jako efekt teksturowy/lookowy, nie narzędzie oświetleniowe.

Layer 7 — advancedWarstwa 7 — zaawansowane

Transmission / Glass

Arnold's Transmission and PxrSurface's Glass both handle see-through materials — actual glass, clear liquid, thin plastic. Most character and hard-surface lookdev never touches this layer, but when you do need it, one structural difference matters more than all the parameter names put together.

Transmission Arnolda i Glass PxrSurface obsługują oba materiały przezroczyste — prawdziwe szkło, przezroczysty płyn, cienki plastik. Większość lookdevu postaci i twardych powierzchni nigdy nie dotyka tej warstwy, ale gdy jej potrzebujesz, jedna różnica strukturalna liczy się bardziej niż wszystkie nazwy parametrów razem wzięte.

One slider becomes two gainsJeden suwak staje się dwoma gainami

In Arnold, Transmission is a single weight. Raise it and the surface both refracts light through itself and reflects light off itself, because those two are physically the same event seen from two sides.

W Arnoldzie Transmission to pojedyncza waga. Podnieś ją, a powierzchnia zarówno załamuje światło przez siebie, jak i odbija je od siebie, bo te dwa zjawiska są fizycznie tym samym wydarzeniem widzianym z dwóch stron.

PxrSurface separates them: Refraction Gain for the light passing through, Reflection Gain for the light bouncing off. Pixar's converter sets both from the one Arnold value, and so should you.

PxrSurface je rozdziela: Refraction Gain dla światła przechodzącego przez materiał, Reflection Gain dla światła odbijającego się. Konwerter Pixara ustawia oba z jednej wartości Arnolda i ty powinieneś zrobić to samo.

Thin walled glassCienkościenne szkło

A soap bubble, a window pane, a leaf, a drinking glass modelled as a single surface — all of these are "glass" that has no real interior for light to travel through. Arnold's Thin Walled becomes PxrSurface's Thin checkbox in the Glass section, and it does exactly what you'd hope: it still splits light correctly between reflection and refraction, but stops bending the ray as it passes through.

Bańka mydlana, szyba okienna, liść, szklanka modelowana jako pojedyncza powierzchnia — to wszystko „szkło", które nie ma prawdziwego wnętrza, przez które światło mogłoby podróżować. Thin Walled Arnolda staje się checkboxem Thin PxrSurface w sekcji Glass i robi dokładnie to, czego byś oczekiwał: dalej poprawnie dzieli światło między odbicie a załamanie, ale przestaje wyginać promień, gdy przez nie przechodzi.

Color and absorptionKolor i absorpcja

Transmission Color maps onto Refraction Color — but only while Arnold's Transmission Depth is left at 0. Once you set a depth, Arnold stops treating the color as a simple tint and starts treating it as "the color white light becomes after travelling this far inside the object." That's absorption, and it belongs somewhere else in PxrSurface: the Interior section, driven by Extinction.

Transmission Color mapuje się na Refraction Color — ale tylko dopóki Transmission Depth Arnolda zostaje na 0. Gdy tylko ustawisz depth, Arnold przestaje traktować kolor jako zwykły odcień i zaczyna go traktować jako „kolor, jakim staje się białe światło po przebyciu tej odległości wewnątrz obiektu". To absorpcja i w PxrSurface należy gdzie indziej: do sekcji Interior, sterowanej przez Extinction (ekstynkcję).

The remaining glass controls line up predictably: Specular Roughness → Glass Roughness, Specular IOR → Glass Refractive Index (1.5 in both, which is window glass), and Specular Anisotropy → Glass Anisotropy.

Pozostałe kontrolki szkła układają się przewidywalnie: Specular Roughness → Glass Roughness, Specular IOR → Glass Refractive Index (1.5 w obu, czyli szkło okienne), i Specular Anisotropy → Glass Anisotropy.

Surface detailDetal powierzchni

Bump, normal & displacementBump, normal i displacement

AiStandardSurface takes one normal for the whole material, plus a separate one for the coat. PxrSurface takes eight: a global Bump in the Globals section, and then a private Bump input on Diffuse, Primary Specular, Rough Specular, Clearcoat, Iridescence, Fuzz and Glass.

AiStandardSurface przyjmuje jedną normalną dla całego materiału, plus osobną dla powłoki. PxrSurface przyjmuje osiem: globalny Bump w sekcji Globals, a potem prywatne wejście Bump na Diffuse, Primary Specular, Rough Specular, Clearcoat, Iridescence, Fuzz i Glass.

That's the biggest genuine capability gain in the whole shader, and also the easiest thing to get wrong on day one.

To największy realny zysk możliwości w całym shaderze, a jednocześnie najłatwiejsza rzecz do spartaczenia pierwszego dnia.

The part that catches peopleCzęść, która ludzi łapie

The per-lobe inputs are overrides. Leave one empty and that lobe falls back to the global Bump, which is the behaviour you want. But the moment you start connecting bumps per-lobe, any lobe you forget keeps using the global one — so a material can end up with detail on its specular and none on its diffuse, and it reads as a strangely plastic surface without an obvious cause.

Wejścia per-płat to nadpisania. Zostaw jedno puste, a ten płat wraca do globalnego Bump, co jest zachowaniem, którego chcesz. Ale w chwili, gdy zaczynasz podłączać bumpy per-płat, każdy płat, o którym zapomnisz, dalej używa tego globalnego — więc materiał może skończyć z detalem na specular, a bez niczego na diffuse, i czyta się jako dziwnie plastikowa powierzchnia bez oczywistej przyczyny.

These inputs only accept connections — typically a PxrBump or PxrNormalMap node. Typing numbers into them does nothing.

Te wejścia akceptują tylko połączenia — zwykle węzeł PxrBump albo PxrNormalMap. Wpisanie liczb do nich nic nie robi.

Displacement isn't in the shaderDisplacement nie jest w shaderze

Worth stating plainly because it surprises people: in RenderMan, displacement is a separate node (PxrDisplace) attached to the material, not a parameter inside PxrSurface. You won't find it by scrolling.

Warto powiedzieć to wprost, bo ludzi to zaskakuje: w RenderManie displacement to osobny węzeł (PxrDisplace) podpięty do materiału, nie parametr wewnątrz PxrSurface. Nie znajdziesz go, przewijając.

Surface detailDetal powierzchni

Presence & opacityPresence i opacity

This is how you cut shapes out of geometry: leaf cards, hair cards, chain-link fence, a torn poster. Arnold calls it Opacity. PxrSurface calls it Presence. They are not the same kind of control.

Tak wycina się kształty z geometrii: karty liści, karty włosów, siatka ogrodzeniowa, podarty plakat. Arnold nazywa to Opacity. PxrSurface nazywa to Presence. To nie ten sam rodzaj kontrolki.

Arnold's Opacity is a color. You can make a surface let red light through while blocking green — stained glass done cheaply, or a tinted shadow. PxrSurface's Presence is a single float. There is nowhere for the color to go.

Opacity Arnolda to kolor. Możesz sprawić, że powierzchnia przepuści czerwone światło, blokując zielone — tanio zrobiony witraż albo zabarwiony cień. Presence PxrSurface to pojedyncza liczba. Nie ma dokąd pójść kolorowi.

Presence wants 0 or 1 — nothing in betweenPresence chce 0 albo 1 — nic pomiędzy

RenderMan's documentation is unusually blunt about this: Presence is meant to be a binary mask, taking intermediate values only along edges so the cutout can antialias. A value parked halfway between 0 and 1 across a whole surface produces noise rather than transparency.

Dokumentacja RenderMana jest w tej sprawie niezwykle bezpośrednia: Presence ma być binarną maską, przyjmującą wartości pośrednie tylko wzdłuż krawędzi, żeby wycięcie mogło się antyaliasować. Wartość zaparkowana w połowie między 0 a 1 na całej powierzchni daje szum zamiast przezroczystości.

So if you were using Arnold's Opacity at, say, 0.5 to make something generally see-through, that isn't a Presence job. Presence answers "is there surface here?" — not "how transparent is it?" For actual semi-transparency, use the Glass layer.

Więc jeśli używałeś Opacity Arnolda na, powiedzmy, 0.5, żeby coś było ogólnie przezroczyste, to nie jest zadanie dla Presence. Presence odpowiada na „czy tu jest powierzchnia?" — nie „jak bardzo jest przezroczysta?" Do prawdziwej półprzezroczystości użyj warstwy Glass.

Optional layerWarstwa opcjonalna

Iridescence & thin filmIridescence i cienka warstwa

Arnold's Thin Film Thickness and Thin Film IOR become PxrSurface's Iridescence section. Both produce the same effect: color that shifts as the surface turns, coming from a film too thin to see.

Thin Film Thickness i Thin Film IOR Arnolda stają się sekcją Iridescence PxrSurface. Oba dają ten sam efekt: kolor zmieniający się wraz z obrotem powierzchni, pochodzący z warstwy zbyt cienkiej, by ją zobaczyć.

PxrSurface offers two ways in, under Iridescence Mode:

PxrSurface oferuje dwa sposoby podejścia, pod Iridescence Mode:

• Physical — you give it a Thin Film Thickness in nanometres, exactly as in Arnold. This is the mode to use when converting.
• Artistic — you pick two colors and let the shader sweep between them. There's no Arnold equivalent, and it's the default, so a converted material won't be reading your thickness value until you switch modes.

• Physical — podajesz Thin Film Thickness w nanometrach, dokładnie jak w Arnoldzie. Tego trybu używaj przy konwersji.
• Artistic — wybierasz dwa kolory i pozwalasz shaderowi przechodzić między nimi. Nie ma odpowiednika w Arnoldzie, i to jest domyślny tryb, więc przekonwertowany materiał nie odczyta twojej wartości grubości, dopóki nie przełączysz trybu.

Getting startedNa dobry początek

Your first 15 minutes in PxrSurfaceTwoje pierwsze 15 minut w PxrSurface

Assign a fresh PxrSurface and it renders as a dark grey ball with no highlight at all. That's not a mistake — PxrSurface starts with almost everything switched off, where AiStandardSurface starts with a usable plastic. Knowing the defaults saves a lot of confusion.

Przypisz świeży PxrSurface, a wyrenderuje się jako ciemnoszara kula bez żadnego rozbłysku. To nie błąd — PxrSurface zaczyna z niemal wszystkim wyłączonym, podczas gdy AiStandardSurface zaczyna od użytecznego plastiku. Znajomość defaultów oszczędza dużo zamieszania.

The order to work inKolejność pracy

Layers sit on top of each other, so build from the bottom. Judging a highlight before the diffuse underneath it is right just means doing it twice.

Warstwy leżą jedna na drugiej, więc buduj od dołu. Ocenianie rozbłysku, zanim diffuse pod nim jest w porządku, oznacza po prostu robienie tego dwa razy.

1. Diffuse first. Copy Base Color into Diffuse Color and Base Weight into Diffuse Gain. Look at it with no specular. If this reads wrong, nothing above it will save you.
2. Set the specular model to GGX, on both Primary Specular and Clearcoat, before you judge any highlight.
3. Give the specular a color. It starts black, meaning off. For non-metals, a low neutral Face Color and a near-white Edge Color. For metals, push both toward the metal's own color.
4. Now pay the energy bill. If this is a metal, take Diffuse Gain to 0. If you raised Subsurface, take Diffuse Gain down to match. Nothing does this for you here.
5. Roughness. Arnold squares its roughness internally and PxrSurface doesn't, so treat your old value as a starting point, not an answer.
6. Coat, then detail. Clearcoat, then bump into the global Bump input, then Presence for cutouts. Save the per-lobe bump inputs for when you actually want them.

1. Najpierw Diffuse. Skopiuj Base Color do Diffuse Color i Base Weight do Diffuse Gain. Spójrz na to bez specular. Jeśli to wygląda źle, nic powyżej cię nie uratuje.
2. Ustaw model specular na GGX, zarówno na Primary Specular, jak i Clearcoat, zanim ocenisz jakikolwiek rozbłysk.
3. Daj specular kolor. Zaczyna czarny, czyli wyłączony. Dla niemetali — niski neutralny Face Color i niemal biały Edge Color. Dla metali — przesuń oba w stronę własnego koloru metalu.
4. Teraz zapłać rachunek energetyczny. Jeśli to metal, zbij Diffuse Gain do 0. Jeśli podniosłeś Subsurface, obniż Diffuse Gain odpowiednio. Nic nie robi tego tutaj za ciebie.
5. Roughness. Arnold podnosi swoją roughness wewnętrznie do kwadratu, a PxrSurface nie, więc traktuj starą wartość jako punkt startowy, nie odpowiedź.
6. Powłoka, potem detal. Clearcoat, potem bump do globalnego wejścia Bump, potem Presence dla wycięć. Zostaw wejścia bump per-płat na później, gdy naprawdę ich zechcesz.

Before you decide the renderer is lyingZanim uznasz, że renderer kłamie

• Is Specular Face Color still black? Then there is no specular.
• Is Specular Model still Beckmann? Then the highlight shape is not Arnold's.
• For a metal — is Diffuse Gain still above 0?
• For glass — did you set both Refraction Gain and Reflection Gain?
• For skin — is Mean Free Path Distance still sitting at 10?
• For displacement — is the displacement bound large enough?

• Czy Specular Face Color jest wciąż czarny? Wtedy nie ma specular.
• Czy Specular Model jest wciąż na Beckmann? Wtedy kształt rozbłysku nie jest jak w Arnoldzie.
• Dla metalu — czy Diffuse Gain jest wciąż powyżej 0?
• Dla szkła — czy ustawiłeś oba, Refraction Gain i Reflection Gain?
• Dla skóry — czy Mean Free Path Distance wciąż siedzi na 10?
• Dla displacement — czy displacement bound jest wystarczająco duży?

Common pitfallsTypowe pułapki