Nie każdy artysta powinien móc nadpisać wersję, którą ogląda klient — gate'y zatwierdzeń i uprawnienia na poziomie zadania, nie tylko pliku.
Rozdział 7 wprowadził rozróżnienie między publikacją a zatwierdzeniem, ale zostawił otwarte pytanie: kto dokładnie ma prawo to zatwierdzenie nadać? Ten dodatek pokazuje, że odpowiedź nie leży w jednym miejscu — pipeline pilnuje uprawnień na dwóch, niezależnych od siebie warstwach jednocześnie.
Pierwsza warstwa to uprawnienia Perforce (Rozdział 6) — tabela protections mówiąca, kto ma prawo odczytu, zapisu czy submitu w danej ścieżce depota. Druga, całkowicie osobna warstwa to role w systemie śledzenia (Rozdział 8) — kto może zmienić status Version na approved, kto może w ogóle utworzyć nowy Task, kto widzi dane finansowe projektu. Te dwie warstwy nie są ze sobą automatycznie zsynchronizowane, bo to dwa różne systemy, zarządzane często przez różne osoby. Praktyczna konsekwencja: usunięcie kogoś z projektu w systemie śledzenia nie odbiera mu automatycznie prawa zapisu w Perforce, jeśli nikt jawnie nie zaktualizuje drugiej warstwy — to jedna z najczęstszych, cichych luk, jakie audyt bezpieczeństwa pipeline'u znajduje w praktyce.
| Rola | Publish WIP | Zatwierdź | Zmień schemat |
|---|---|---|---|
| Artysta | tak | nie | nie |
| Supervisor | tak | tak | nie |
| Pipeline TD / admin | tak | tak | tak |
To uproszczony przykład — realny schemat ról bywa bardziej ziarnisty, np. osobne uprawnienie do zatwierdzania tylko we własnym dziale. Zasada pozostaje ta sama: uprawnienie do publikacji roboczej wersji jest szerokie i powszechne, uprawnienie do nadania jej statusu ostatecznego jest wąskie i jawnie przypisane.
W słabo zaprojektowanym pipeline „zatwierdzenie" to tylko konwencja — pole statusu, które teoretycznie zmienia tylko supervisor, ale technicznie może zmienić każdy, kto ma dostęp do interfejsu. Dojrzały pipeline sprawdza rolę użytkownika bezpośrednio w narzędziu, zanim pozwoli na zmianę statusu na approved, i zapisuje w logu, kto i kiedy tej zmiany dokonał — odpowiedź na to samo pytanie o odpowiedzialność, które otworzyło Rozdział 1. Bliżej końca produkcji, tuż przed dostawą materiału, uprawnienia bywają dodatkowo zaostrzane — analogicznie do zamrażania wersji narzędzi z Rozdziału 9 — żeby nikt, nawet w dobrej wierze, nie nadpisał wersji, którą właśnie ogląda klient.