Pełny łańcuch od renderu liniowego do gotowej klatki, z uzasadnieniem każdego kroku i z zaznaczeniem miejsc, w których kolejność naprawdę zmienia obraz.
Sześć pozycji, które warto mieć przed rozpoczęciem pracy, bo każda z nich zmienia to, co robisz dalej. Brak którejkolwiek nie blokuje pracy, ale zmienia ją w zgadywanie.
| # | Pytanie | Skąd | Bez tego |
|---|---|---|---|
| 1 | Jaka bramka i jaka ogniskowa? | raport + dokumentacja kamery | kadr nie zejdzie się poza środkiem |
| 2 | Czy plate był przycinany albo skalowany? | porównanie rozdzielczości z oryginałem | zła efektywna bramka |
| 3 | Jaka dystorsja? | siatka z tego samego szkła | element ucieka przy brzegach |
| 4 | Jaka odległość ostrzenia i przysłona? | raport albo pomiar krążka | zły rozkład rozmycia w głąb |
| 5 | Jaki kąt migawki? | raport albo pomiar smugi | element ma inną smugę niż tło |
| 6 | Jaka skala sceny w metrach? | jeden pomiar z planu | wszystko zależne od odległości fałszywe |
Wszystkie sześć daje się odczytać z obrazu, jeśli nie ma raportu — protokoły w Dodatkach E, R i V oraz w Rozdziale 35.
| # | Pytanie | Rozstrzyga |
|---|---|---|
| 7 | Bramka i ogniskowa wpisane, kąt policzony przez program? | Dodatek S |
| 8 | Kąt widzenia zweryfikowany na prostej w kadrze? | R.35 |
| 9 | Wysokość i pochylenie ustawione przed przesuwaniem kamery? | R.5, R.33 |
| 10 | Czy ujęcie ma paralaksę — czy to w istocie panorama? | R.35 |
| 11 | Głębia: w rendererze czy w compie — i dlaczego? | R.34, Dodatek U |
| 12 | Rozmycie ruchu: wektory wystarczą, czy ruch jest łukiem? | R.32, Dodatek R |
| 13 | Składowe oświetlenia zapisane? | R.34 — zawsze tak |
| 14 | Kanały pomocnicze zapisane, nawet jeśli plan ich nie zakłada? | R.34 — decyzja odroczona |
Pozycje 13 i 14 kosztują niewiele, a otwierają drugą drogę, gdy pierwsza zawiedzie. Jest to najtańsze ubezpieczenie w całej tej liście.
Warto zwrócić uwagę na pozycję 10, bo bywa pomijana, a jej pominięcie kosztuje najwięcej. Ujęcie bez paralaksy rozwiązuje się jako obrót — walka o głębię, której w nim nie ma, potrafi zająć dzień i skończyć się rozwiązaniem, które pływa.
| # | Ogniwo | Odcinek | Sprawdź |
|---|---|---|---|
| 15 | głębia ostrości | optyka | przed rozmyciem ruchu |
| 16 | aberracja poprzeczna | optyka | rośnie z promieniem, nie stała |
| 17 | flara i ghosty | optyka | przed nośnikiem, reaguje na źródło |
| 18 | winietowanie | optyka | profil, nie jedna liczba |
| 19 | rozmycie ruchu | nośnik | po głębi, przed zakończeniem skali |
| 20 | halacja | nośnik | tylko przy przepaleniach |
| 21 | zakończenie skali | nośnik | bark czy ściana — jak w plate'cie |
| 22 | ziarno | nośnik | ostatnie, nic po nim |
Dystorsja nie ma tu własnego wiersza celowo — łączy się ją z pozostałymi operacjami geometrycznymi w jedno przejście, zgodnie z odstępstwem opisanym w Rozdziale 36.
Trzy pozycje mają w tej tabeli największą wagę i warto wiedzieć które. Numer 22, bo ziarno po czymkolwiek przestaje pasować do plate'u. Numer 19, bo zamiana z 15 daje smugi o ostrych końcach. I numer 21, bo obcięcie w złym miejscu psuje wszystko, co po nim, w sposób nieodwracalny.
| Objaw | Prawdopodobna przyczyna | Gdzie |
|---|---|---|
| element trzyma się w środku, ucieka przy brzegach | dystorsja nienałożona albo zła | poz. 3 |
| ostra obwódka wokół nieostrego elementu | rozmycie z mapy głębi na krawędzi | poz. 11 |
| obszar, w którym ziarno znika | flara nałożona po ziarnie | poz. 17 i 22 |
| ziarno elementu drobniejsze niż w tle | operacja wykonana po ziarnie | poz. 22 |
| smuga o zbyt ostrych końcach | rozmycie ruchu przed głębią | poz. 15 i 19 |
| przepalenia elementu neutralnie białe | obcięcie wszystkich kanałów naraz | poz. 21 |
| element zbyt płynny w szybkim ruchu | plate strobuje, element nie | poz. 12 |
| piony proste tam, gdzie tło się skosi | rolling shutter nieodtworzony | R.32 |
| rozmycie rosnące ku rogom kadru | mapa głębi euklidesowa zamiast osiowej | Dodatek U |
| obraz miękki mimo dobrego rendera | kilka przepróbkowań zamiast jednego | Dodatek V |
| rozmycie zjada jasne krawędzie | praca poza wartościami liniowymi | R.36 |
| głębia ostrości jak w makrofotografii | zła skala sceny | poz. 6 |
Tabela czytana od lewej: zaczynasz od tego, co widać, kończysz na pozycji listy, którą trzeba sprawdzić. Ostatni wiersz jest najbardziej podstępny, bo błąd jest spójny w całym ujęciu.
Pełna lista ma dwadzieścia dwie pozycje i nie zawsze jest na nią czas. Gdyby trzeba było zejść do minimum, kolejność ważności jest następująca — i nie jest to ta sama kolejność, co kolejność wykonania.
1. Bramka i ogniskowa. Bez tego nic dalej nie ma sensu, bo cała geometria jest przesunięta.
2. Ziarno na końcu. Jedna decyzja, która sama w sobie odpowiada za sporą część wrażenia „naklejone”.
3. Praca w liniowej. Nie kosztuje nic, a bez niej każda operacja optyczna jest błędna przy dużym kontraście.
4. Dystorsja. Jedyna rzecz z tej listy, której brak widać na pierwszej klatce, jeśli w kadrze jest cokolwiek prostego.
5. Zakończenie skali jak w plate'cie. Przepalenia są tam, gdzie oko patrzy najpierw.
6. Rozmycie ruchu zgodne z kątem migawki. Nie musi być doskonałe; musi być tej samej długości co w tle.
Warto zauważyć, że pięć z tych sześciu to decyzje, nie praca — kosztują minutę namysłu, a nie godziny. Jedyną pozycją wymagającą realnego wysiłku jest dystorsja, i to tylko wtedy, gdy nie ma siatki z planu. Jest to najlepszy argument za tym, żeby o siatkę poprosić.