Rozdział 15 pokazał tool jako menu w Mayi. Ten dodatek schodzi niżej — do node'ów i callbacków, z których taki tool jest w środku zbudowany.
cmds/pymel do prostego skryptowania istniejących poleceń, i niższy poziom (OpenMaya) do pisania własnych, nowych typów node'ów i komend.MFnPlugin w funkcji initializePlugin() — to mechanizm, którym pipeline dodaje do Mayi coś, czego ona sama nie ma.Rozdział 14 pokazał maya.cmds jako sposób sterowania Mayą z Pythona — proste funkcje odpowiadające temu, co i tak dałoby się zrobić ręcznie w interfejsie. Ten dodatek pokazuje drugą, głębszą warstwę: API, przez które pipeline nie tylko steruje Mayą, ale rozszerza ją o rzeczy, których domyślnie nie ma.
maya.cmds (i pymel, jego bardziej obiektowa nakładka) to warstwa poleceń — cmds.polyCube(), cmds.ls() — odpowiadająca bezpośrednio akcjom dostępnym w interfejsie. Wystarcza do większości narzędzi z Rozdziału 15: publikacji, loaderów, walidacji. OpenMaya (maya.api.OpenMaya) to niższy poziom, dający bezpośredni dostęp do wewnętrznego grafu sceny Mayi (DAG) i pozwalający na coś, czego cmds nie umożliwia: definiowanie zupełnie nowych typów node'ów i komend, których Maya nigdy wcześniej nie znała.
Plugin — moduł, który Maya ładuje przy starcie albo na żądanie — rejestruje swoje nowe typy w funkcji initializePlugin(), wywołując MFnPlugin.registerNode() dla nowego typu node'a albo registerCommand() dla nowej komendy. Pipeline korzysta z tego mechanizmu, kiedy potrzebuje czegoś strukturalnie nowego, nie tylko nowego skryptu — na przykład customowego node'a, który wewnątrz sceny Mayi wie, jak rozwiązać opublikowaną ścieżkę assetu (Rozdział 7) do aktualnej, zatwierdzonej wersji, bez potrzeby ręcznego re-linkowania przez artystę za każdym razem, gdy powstanie nowa publikacja.
Maya pozwala zarejestrować funkcję, która odpali się automatycznie przy konkretnym wewnętrznym zdarzeniu — MSceneMessage.addCallback() z odpowiednim typem zdarzenia, np. kBeforeSave (tuż przed zapisem sceny) albo kAfterOpen (zaraz po otwarciu pliku). To dokładnie mechanizm, którym hooki z Rozdziału 18 wchodzą fizycznie do wnętrza samego DCC: walidacja konwencji nazewnictwa (Rozdział 4) uruchamiana automatycznie tuż przed każdym zapisem, albo automatyczne ustawienie właściwego configu OCIO (Rozdział 12) w momencie otwarcia pliku showu — bez udziału artysty i bez konieczności pamiętania, żeby cokolwiek kliknąć ręcznie.